gözlerimin içi yanıyordu,
sigaramın ateşini görebiliyordum,
boş gözlerle bakıyordum anlamsızca,
nedenini bilmiyordum
gene yalnız kaldık
diyordum içimden
sonra
aklıma,geldi birden,
mendil satan çocuk
almıcam dedim,almıcam
bu
sefer yıkılmıcam dedim,
kalkamıyordum yerimden
kalakalmıştım
ellerim boştu,arkasından baktım,
baktım,boş gözlerle,
içim acıyordu,türeğim acıyordu,
kelimeler çıkmıyordu,
"ben gitmek zorundayım"
dedi,
gitti!
onu görmüyordum bile,
yalan uydurmam gerekiyordu
yüreğime,
ama inandıramam ki?
kendimi!yüreğim nasıl inansın;
sonra küçük bir çocuk
geldi,küçücüktü,
baktı,gülümsedi,
düşmemek için sıkıca tutundu
bana,
öyle sıktı o küçücük elleriyle
yüreğime sarılmıştı,
baktım için için gözlerinin
içi gülüyordu,
öylece güldü,
sarıldı,
gidi verdi,
baktım arkasından,
bakmadı bana,
ama yaşam sevincinin,
o küçücük yüreğinin,sevgisi
vardı,
kendimden utandım bir an
haykırasım geldi,
neden,neden,
sevgimin karşılığını alamadım
dedim,
insanlar vardı etrafımda,
farklı farklı
insanların içinde kaybolmak
istedim,
yok olmak istadim,
ama
bu benim hayatımdı
kaybolamam
ki?
|
Ağaç şeklinde